Wykonawcy
Bartosz Pieterek jest obecnie zatrudniony na stanowisku adiunkta (kierownik projektu w latach 2025–2029) na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, gdzie prowadzi interdyscyplinarne badania planetarne, łącząc je ze swoją wiedzą na temat funkcjonowania i ewolucji ziemskich systemów magmowych.
Po ukończeniu studiów magisterskich o specjalizacji geologia poszukiwawcza i stratygrafia (2016–2018) oraz studiów inżynierskich w zakresie geologii inżynierskiej i geotechniki (2017–2020) na UAM, rozpoczął studia doktoranckie (2018–2023), które ukończył z wyróżnieniem. Tematem jego rozprawy doktorskiej była „Rekonstrukcja systemów magmowych wielkiej prowincji wulkanicznej Tharsis w kontekście przyszłych badań nad dystrybucją mineralizacji rudnej na Marsie”.
Równolegle z realizacją badań doktorskich rozwijał swoje zainteresowania naukowe związane z geochemią siarczków – tematyką, którą rozpoczął już podczas studiów magisterskich. Siarczki, które kontrolują dystrybucję metali w litosferze, są kluczowe dla zrozumienia procesów powstawania złóż, zwłaszcza w słabo poznanej strefie przejściowej między górnym płaszczem a dolną skorupą ziemską.
W ramach badań nad tym zagadnieniem był kierownikiem projektu pt. „Reakcje stopu magmowego i płaszcza oraz potencjalne wzbogacenie w metale wzdłuż subkontynentalnej granicy skorupy i płaszcza (masyw perydotytowy Balmuccia, Włochy)”, finansowanego przez Narodowe Centrum Nauki w ramach konkursu PRELUDIUM 16 (nr projektu: 2018/31/N/ST10/02146).
Obecnie, kontynuując tematykę zapoczątkowaną podczas studiów doktoranckich, specjalizuje się w badaniach procesów wulkanicznych na Marsie – ze szczególnym uwzględnieniem małoskalowych struktur wulkanicznych, które dostarczają nowych informacji o ewolucji planety. Wykorzystując zdjęcia satelitarne, numeryczne modele terenu oraz dane spektralne, stara się zrozumieć i scharakteryzować procesy wulkaniczne zachodzące na stosunkowo młodych obszarach aktywności geologicznej Marsa. Wiedza ta pozwala nie tylko lepiej poznać przeszłe procesy kształtujące budowę planety, lecz także przewidywać ewolucję planet skalistych w Układzie Słonecznym oraz wspierać planowanie przyszłych misji marsjańskich.
W trakcie realizacji swoich badań i rozwoju kariery naukowej Bartosz Pieterek był stypendystą Fundacji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu (2022–2023) oraz laureatem prestiżowego programu START Fundacji na rzecz Nauki Polskiej (2024–2025). W 2026 roku otrzymał prestiżowe stypendium Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na wybitnych młodych naukowców (2026–2029).
Thomas J. Jones jest stypendystą programu UKRI Future Leaders Fellow oraz wykładowcą na Uniwersytecie Lancaster. Kieruje grupą naukową zajmującą się naukami o Ziemi i geografią fizyczną w Lancaster Environmental Centre, gdzie prowadzi interdyscyplinarne badania nad zachowaniem się materiałów wulkanicznych na Ziemi i poza nią.
Doktor Jones jest wulkanologiem, który wykorzystuje połączenie badań terenowych i eksperymentów laboratoryjnych do badania procesów fizycznych zachodzących podczas transportu i erupcji magmy, zarówno na Ziemi, jak i na innych planetach. Dzięki swojemu wkładowi w badania nad fizyką wybuchowych erupcji bazaltowych (i innych magm o niskiej lepkości) w 2023 r. dr Jones otrzymał nagrodę George’a Walkera przyznawaną co dwa lata przez Międzynarodowe Stowarzyszenie Wulkanologii i Chemii Wnętrza Ziemi (IAVCEI) naukowcom, którzy nie więcej niż 7 lat wcześniej uzyskali tytuł doktora. Nagroda ta stanowi uznanie dla osiągnięć wybitnego absolwenta w dziedzinie wulkanologii.
Główne zainteresowania dr Jonesa dotyczą procesów fizycznych kontrolujących systemy magmowe i erupcje wulkaniczne. W szczególności, jego obecne projekty badawcze i zainteresowania naukowe obejmują fragmentację magmy i powstawanie popiołu wulkanicznego, właściwości przepływu piroklastycznych prądów gęstościowych oraz transportu magmy podczas erupcji kimberlitowych. Chociaż dr Jones koncentruje się głównie na problemach wulkanologii, lubi przekraczać tradycyjne granice dyscyplin i współpracował z inżynierami, materiałoznawcami i geologami planetarnymi.
Dr Jones jest kierownikiem kilku realizowanych w Wielkiej Brytanii projektów badawczych, których łączna wartość wynosi wiele milionów funtów. Należą do nich: Pyroclastic Density Current Partnership (PDCP): A global partnership to align numerical models and experimental techniques, finansowany przez Royal Society; „Pyroclastic Density Current Partnership (PDCP): globalne partnerstwo na rzecz integracji modeli numerycznych i technik eksperymentalnych”, finansowany przez NERC; Flow and fragmentation of melts and magmas: developing a unified view through experimental, numerical and field, finansowany w ramach programu UKRI Future Leaders Fellowship; oraz Fragmentation and flow of gas-particle mixtures in volcanic systems, finansowany przez NERC.
Oprócz kierowania projektami dr Jones otrzymał kilka prestiżowych stypendiów i wyróżnień. W latach 2018–2020 był stypendystą programu Rice Academy Junior Fellows, jest członkiem Higher Education Academy oraz laureatem programu UKRI Future Leaders Fellowship, realizowanego w latach 2022–2029.
Jakub Śledziowski jest obecnie zatrudniony w Instytucie Nauk o Morzu i Środowisku Uniwersytetu Szczecińskiego. Specjalizuje się w geomorfologii wybrzeży, teledetekcji i systemach GIS. W swoich badaniach wykorzystuje bezzałogowe statki powietrzne, fotogrametrię, skaning laserowy LiDAR oraz metody uczenia maszynowego do monitorowania zmian zachodzących na plażach, wydmach i klifach południowego Bałtyku.
W 2025 roku uzyskał stopień doktora nauk ścisłych i przyrodniczych w dyscyplinie nauki o Ziemi i środowisku. Tematem jego rozprawy doktorskiej była „Analiza zmian morfologii wybrzeża wydmowego z wykorzystaniem bezzałogowych statków powietrznych”. Prowadzone przez niego badania koncentrują się na wpływie sztormów i warunków hydrometeorologicznych na erozję wybrzeża oraz na opracowywaniu nowoczesnych, zautomatyzowanych metod jego monitoringu.
Był kierownikiem projektu ACTUAL – „Analiza morfodynamiki wybrzeża wydmowego z wykorzystaniem metod uczenia maszynowego”, finansowanego przez Narodowe Centrum Nauki w ramach konkursu PRELUDIUM 22. Jest również autorem projektu MORFEO – automatycznego systemu mapowania zmian morfodynamicznych na potrzeby ochrony brzegów morskich i oceny środowiska przyrodniczego strefy brzegowej. Współtworzy ponadto otwarte narzędzia informatyczne służące do analizy wybrzeży i przetwarzania danych LiDAR.
Za osiągnięcia naukowe Jakub Śledziowski został wyróżniony w konkursach „Najlepszy Młody Naukowiec Uniwersytetu Szczecińskiego” oraz „Innowator Pomorza Zachodniego”, w którym doceniono jego projekt MORFEO. W 2026 roku został laureatem konkursu „Naukowiec Roku Uniwersytetu Szczecińskiego” w grupie nauk ścisłych, przyrodniczych i nauk o zdrowiu. Otrzymał również Zachodniopomorskiego Nobla w dziedzinie nauk o morzu za opracowanie zautomatyzowanych metod dynamicznego monitoringu morfologii wybrzeży z wykorzystaniem zaawansowanych systemów pomiarowych.